Quattromanibe | Jo Van Huffelen

In deze prachtige duplex aan de kust vind je een mix van oude objecten, natuurlijke materialen en enkele verrassende elementen. Maar wat echt doet wegdromen is het weidse vergezicht over zee. Van hieruit kijk je tot zover het oog reikt.

Tekst Bo Bogaert – Fotografie Hendrik Biegs

Als klanten vrienden worden

Enkele jaren geleden vielen de eigenaars op dit lichtrijke appartement aan de kust. Een zonnig ruim terras met zicht op het hinterland én een terras met zicht op zee … ze beslisten meteen om dit niet uit handen te laten gaan.

Voor het ontwerp en de aankleding riepen ze de hulp in van interieurarchitect Jo van Huffelen, met wie ze al vele malen samenwerkten. Jo is al 32 jaar zaakvoerder van ontwerpbureau QuattrOmani en is gespecialiseerd in traditionele en moderne architectuur en interieurs. “Intussen ken ik de bewoners al dertig jaar en mag ik wel zeggen dat we vrienden zijn. Ik ken hun stijl door en door. Het gebeurt vaak dat de eigenares me ’s morgens opbelt en begint met: ‘Jo, ik heb vannacht liggen denken en …’ Dikwijls hebben we aan één woord genoeg om te weten wat de andere bedoelt. Dan wisselen we ideeën uit en bekijken we de verschillende mogelijkheden. Heel fijn! Dit project is dus het resultaat van een intense samenwerking tussen de bewoners en mezelf.”

Voldoende privacy

Het appartement telt twee verdiepingen en is zo ontworpen dat de bewoners gasten kunnen ontvangen zonder aan privacy in te boeten. “Het gebeurt regelmatig dat onze kinderen en kleinkinderen een paar dagen komen logeren”, vertelt de eigenares. “Dan is het gezellig om samen tijd door te brengen, maar ik vind het ook belangrijk dat er ruimte genoeg is zodat iedereen op zichzelf kan zijn.” Op de bovenverdieping zijn er drie slaapkamers, twee badkamers en een moduleerbare zithoek waar de logés tv kunnen kijken. Tot slot is er op de verdieping ook een uitsprong die in de vide zweeft en ingepalmd wordt door een bureau met zicht op zee.

‘Boot’-appartement

De eigenares wilde liever geen glazen balustrade om de vide te beveiligen, omwille van het onveilige gevoel en het onderhoud. Denk maar aan kleine kinderhandjes. In plaats daarvan koos ze voor een halfhoog muurtje onderbroken door een glaspartij. Die is even breed als de nachthal en ligt er mooi in het verlengde van. Wie uit de nachthal komt wanneer de zee dichtbij staat, heeft het gevoel op een boot te zitten!

Strategisch kijkgat

Beneden bevinden zich de master bedroom, badkamer, eetkamer, keuken en woonkamer. Jo ontwierp de mezzanine zodanig dat de verschillende ruimtes van elkaar afgesloten kunnen worden met schuifdeuren. Rekening houdend met de akoestiek en de knusse sfeer, zit de trap in de woonkamer verstopt achter een muur van wel meer dan vijf meter hoog. Bovenaan, op strategische hoogte, zit een rechthoekige doorkijk. “Die opening is zo gepositioneerd dat je blik automatisch richting zee wordt getrokken. Het zorgt voor een bepaalde dynamiek. Zodra je de trap afloopt, zie je beweging en ben je je bewust van de omgeving. Bovendien bevordert het de connectie met de andere ruimtes en bewoners ”, aldus Jo.

Modern en antiek

Een mix van moderne kunst en antieke voorwerpen domineert het interieur. De eigenaars hebben een voorliefde voor oude objecten met een verhaal. De gootsteen bijvoorbeeld is een oude cafétoog met twee grote afwasbakken en weegt wel 400 kilo. “Het was een hele klus om dat gevaarte met een kraan naar boven te krijgen”, herinnert de eigenares zich. “Er zijn meerdere pogingen nodig geweest met een 20 meter hoge ladderlift, maar ik wou per se die zinken toog hier in de keuken hebben. De patine ervan is gewoon magnifiek.” Door de jaren heen verzamelde het echtpaar een mooie collectie antieke objecten. Heel wat stukken kochten ze bij Greet D’Hondt, een antiquair uit Antwerpen. Maar het hoeft niet altijd om antiek te gaan, het blad van de salontafels werd bekleed met prachtige gepatineerde zink; een verwijzing naar de zinken daken van de strandcabines.

Handen uit de mouwen

Naast oog voor detail heeft de eigenares een echte doe-het-zelversmentaliteit. De oude tegelvloer in de keuken kuiste ze bijvoorbeeld eigenhandig op. “Cementtegeltjes zijn zeer fragiel. Eén verkeerde tik en ze breken. Daarom heb ik ze met een beiteltje stuk voor stuk afgekapt.” Ook de lampenkappen kleurt ze zelf. “Zodra ik hun kleur beu ben, verf ik ze opnieuw. Vandaag is dat oranje, morgen kan het iets helemaal anders zijn. Wie zal het zeggen?”